پیروان آیین‌های میترایی و مهرپرستی بر این باور بودند که انسان از خورشید ــ نماد نور و روز ــ زاده می‌شود و پس از مرگ نیز به سوی همان سرچشمه، یعنی خورشید، بازمی‌گردد. بازتاب این باور کهن را هنوز می‌توان در زبان کوردی هورامی مشاهده کرد؛ جایی که واژه‌هایی مانند زاڎڕو، زاڕۆڵە, زاوڵە و زاڕۆ برای «فرزند» یا «کودک» به کار می‌روند. در این واژه‌ها، بخش نخست «زا» به معنای «زاده شدن» و جزء دوم «ڕۆ» به معنای «روز» است، که در کنار هم مفهومی در پیوند با «زاده‌ی روز» یا «فرزند خورشید» می‌سازند...