کردها و دیگر مردمان زاگرس دارای پیشینه‌ای چند هزار ساله‌اند. پژوهش‌های باستان‌شناسی، زبان‌شناسی و ژنتیک نشان می‌دهد که زاگرس از دوران نوسنگی یکی از خاستگاه‌های مهم جوامع انسانی و تمدن‌های کهن بوده است. پیش از ورود و گسترش زبان‌های ایرانی، اقوامی چون ایلامیان در جنوب‌غرب و هوری‌ها، لولوبیان و گوتیان در بخش‌های میانی و شمالی زاگرس سکونت داشتند. زبان این جوامع به خانواده‌های غیرآریایی تعلق داشت و هویت فرهنگی مستقلی داشتند، هرچند این احتمال وجود دارد که برخی از این اقوام باستانی خود پیش‌نیای زبان‌های آریایی بوده باشند.

این جوامع کهن به دلیل نزدیکی جغرافیایی و تعاملات طولانی‌مدت از نظر فرهنگی، هنری و حتی ویژگی‌های اجتماعی و فیزیکی با هم شباهت و پیوند داشتند. آثار باستانی مانند نگاره‌ها، آثار سفالی، مجسمه‌ها و دیگر اشیای بازمانده نشان می‌دهد که بسیاری از سنت‌ها و الگوهای فرهنگی مردم امروز کردستان، ریشه در فرهنگ‌های دیرینه زاگرس داشته و استمرار یافته است.

حدود سه هزار سال پیش، شاخه‌های ایرانی شمال‌غربی در زاگرس گسترش یافتند و بخشی از جمعیت بومی به تدریج این زبان‌ها را پذیرفتند. تغییر زبان به معنای تغییر جمعیتی نبود و جمعیت‌های بومی همچنان حضور داشتند. در برخی مناطق، تأثیر جمعیتی مهاجران ایرانی‌زبان مشهود بوده و باعث ترکیب ژنتیکی و فرهنگی شده است، اما پایه جمعیت بومی و فرهنگ‌های دیرینه کاملاً حفظ شده‌اند.

به این ترتیب، مردم امروز زاگرس نتیجه‌ی ادغام میراث جمعیت‌های کهن و تأثیر زبان‌های ایرانی‌زبان هستند، بدون آنکه پیوندشان با سنت‌ها، هنرها و سبک زندگی دیرینه قطع شده باشد.