اخیراً مطلبی را در تارنمای دانشنامه ی هورامان مطالعه نمودم که به هویت تاریخی زبان هورامی و جستجوی این زبان به دنبال این هویت، پرداخته بود. مطلب مزبور، ذیل عنوان «زبان هورامی به دنبال هویت دیرین» از جناب آقای کوروش امینی (لینک مقاله ی مزبور ذیلاً قید شده است)، محتوای خوب و تأمل برانگیزی داشت امّا مع الاسف، به سبک بسیاری از نوشتارهای دیگر در باب زبان ها و گویش های ایرانی، شاهد برخی اشتباهات علمی (زبان شناختی) هستیم که کلیّت نوشتار را تحت الشاع قرار داده و استنتاجات آن را از اعتبار ساقط می سازد. زبان هورامی، که در متون علمی بیشتر تحت عنوان عامّ «گورانی» از آن یاد می شود، در کنار کِرمانجی (معمولاً بدان «کُردی» گفته می شود) و زازایی (یا «زازاکی») یکی از سه زبانی است که قوم کرد بدان ها سخن می گویند. این زبان در مناطقی از شمال عراق گرفته تا استان های کرمانشاه و کردستان ایران گویش می شود. زبان گورانی، چنان که در مقالات پیشین در همین وبلاگ نیز شرح آن رفته است، طی صده های متمادی زبان ادبی کردهای ایران و عراق بوده است و به جرأت می توان شمار اشعار و متونی که بدین زبان توسط غیرگورانی زبانان نوشته شده را بیشتر یا دست کم در حدّ میزانی دانست که توسط گویش وران بومی تصنیف گردیده است ...